1

2

3

4

5

 

Protesty polityczne głosem ludu

Dnia 17 grudnia 2010 roku Mohammed Bouazizi, upokorzony przez lokalne władze, które zostawiły go bez pracy, dokonał aktu samozapłonu. Czyn ten był iskrą, która wznieciła zamieszki w Tunezji i doprowadziła do obalenia tamtejszego reżimu. Sytuacja ta pokazuje jak wielka mocą odznaczają się protesty. Ludzie wywołują je w wyniku buntu przeciwko prawom, prześladowaniu lub innym odmianom ucisku. Zwolennicy protestów wyróżniają wśród zalet ich przeprowadzania między innymi poprawę sytuacji biednych i ukrócenie prześladowań. Jednak nie zawsze protesty kończą się szczęśliwie. Protestujący często zostają po prostu przegonieni, a ich protest zostaje niewysłuchany. Takie akty często przeradzają się w zwykłe zamieszki a w najgorszych przypadkach – w rebelie. Pomimo tego protesty trwają dalej z prostego powodu – są głosem ludu, dzięki któremu można głośno krzyknąć „nie!”. Lecz jest to broń obusieczna, która może wyzwolić z porządnego obywatela rebelianta lub zwykłą bestię. Powiedzcie sobie szczerze, czy widząc ogromny, krzyczący tłum czujecie podziw czy grozę, strach, który każe wam uciekać? Może wygodniej jest zostać w domu i starać się unikać spotkań ze światem rzeczywistym, a oddać się analizowaniu książek, czyli świata udanych utopii, nieprawdziwych miłości i spokojnych, nie buntowniczych wydarzeń?

Rozbicie dzielnicowe – czyli gra o tron

Gdy myślimy o rozbiciu dzielnicowym, myślimy bardziej o Władysławie Łokietku, który ostatecznie zjednoczył Polskę. Nikt już nie pamięta o Przemyśle I, królu Polski, a wcześniej księciu Wielkopolski albo o Henryku Pobożnym, księciu Śląskim. W tamtych czasach Polska była słaba, podzielona i politycznie martwa. Książęta bili się jak małe dzieci o dzielnice senioralną, klejnoty królewskie zaginęły a Łokietek, nazywany wtedy przez lud Małym Księciem. Rzeczywiście wygrywał turniej za turniejem a w strategii mało, kto mu mógł dorównać, jednak do tronu było mu daleko. Nad Polską ciążyło jarzmo Wacława, księcia Czech. Gra o tron zaczęła się wraz z śmiercią Leszka Czarnego, księcia dzielnicy senioralnej. Dlatego że dzielnica senioralna nie mogła zostać zapisana w testamencie, większość książąt rzuciła się do walki. Przemysł tymczasem podpisał z Mściwojem, księciem Pomorza, sojusz na mocy, którego po śmierci władcy Pomorza dziedziczy jego ziemię. Walkę o Kraków wygrał Henryk Pobożny, który wysłał do papieża prośbę o koronację. Prośba ta została zaakceptowana, jednak Henryk został otruty. Okazało się, że swoje śląskie ziemie zapisał Przemysłowi. Dzięki temu i śmierci Mściwoja zdobył dość ziemi by domagać się tytułu króla Polski, który otrzymał. Zmarł pół roku później przebity włócznią. Jednak to on dokonał zjednoczenia Polski i utorował drogę swoim następcom.

Oświeceniowcy, a Sarmaci

Sarmata – wzór polskiego szlachcica. Sarmaci mieszkali na wsi, trzymali się kurczowo tradycji i darzyli ogromną nienawiścią zmiany wokół siebie. Przez wiele lat żyli spokojnie, ale kiedy na tron zasiadł Stanisław August Poniatowski wiele się zmieniło. Do Polski zaczęła napływać kultura oświecenia, a wraz z nią zmiany. Oświeceniowcy stanowili kontrast z Sarmacją, jedni woleli życie w mieści, drudzy na wsi. Ideolodzy oświecenia w swoich dziełach rozpływali się wśród zalet życia na wsi, ale woleli życie w mieście. Tam nie tylko żyło im się lepiej, ale również mogli podszeptywać do ucha Stanisława Augusta projekty reform, skargi i zwykłe plotki. Sarmaci, czujący się prawdziwi Polakami z niesmakiem patrzyli na nowe mody i dalej trzymali się starej, dobrej, niezmiennej wsi. Sarmaci trzymali się konkretów, podczas gdy myślenie abstrakcyjne było popularne w oświeceniu. Pomimo wielu problemów, spór ten nie zakończył się konfrontacją Sarmatów i oświeceniowców. Nowe pokolenie było w stanie połączyć tradycję narodową z nowoczesnymi ideami. Lecz spór ten zostawił ślad w umysłach przyszłych pokoleń. Do dziś miasto jest kojarzone z postępem i nowoczesnością natomiast wieś zawsze była bezimienna, znana i piękna. Jedno bez drugiego nie może istnieć, a więc jedno drugiego potrzebuje. Ich poglądy niesamowicie wpłynęły na sposoby kreowania polityki państwowej, wtedy i dziś.

Stanisław August Poniatowski- król, który chciał dobrze.

Po śmierci Augusta III Sasa na tron polski osiadł ostatni król – Stanisław August Poniatowski, w pełni popierany przez Carycę Katarzynę. Pomimo tego, że jego rządy były uzależnione od Rosji, dostrzegał wady ustroju polskiego i starał się go zmienić. Do jego zasług zalicza się założenie Szkoły Rycerskiej, która miała kształcić świadomych potrzeb kraju obywateli (należał do niej znany polak Tadeusz Kościuszko). Stanisław August założył również Komisję Edukacji Narodowej i Towarzystwo Ksiąg Elementarnych. Za jego rządów wartko rozwijali się literaci i uczeni. Na spotkaniach zwanych obiadami czwartkowi uczeni dyskutowali z królem na przeróżne tematy. Najbardziej znanym poetą polskim tamtych czasów był biskup warmiński – Ignacy Krasicki. Warto też wspomnieć o tym, że Poniatowski zlecił wybudowanie Pałacu w Łazienkach oraz przebudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Za jego czasów przeprowadzono sejm czteroletni w wyniku, którego powstała Konstytucja 3 Maja – najważniejszy polski dokument. Jego rządy obfitowały również w tworzenie manufaktur, powstawanie prywatnych banków. Mimo jednak wielu swoich zasług, Stanisław August Poniatowski musiał zrzec się swego tronu. Był ostatnim królem Polski i wraz z jego odejściem skończyła się era polskiej monarchii, a zaczęły się czasy rozbiorów.

Obywatele – trzeci sektor

Trzeci Sektor, jako przejaw Społeczeństwa Obywatelskiego powinien mieć ogromny udział w życiu społecznym naszego Państwa, niestety udział ten jest nadal stanowczo za mały, a wszelkiego rodzaju Instytucje Pożytku Publicznego przejawiają za słabą aktywność, by nazwać je można było instytucjami partycypującymi w życiu społecznym. Sytuacja taka jest wynikiem tego, że niestety dzisiejsze społeczeństwo woli patrzeć i oceniać, a nie pracować i angażować się bezinteresownie dla dobra innych, a zwłaszcza słabszych jednostek społecznych. Założeniem demokracji partycypującej jest obywatelskość, a ważną jej częścią są właśnie bardzo aktywni obywatele, którzy działają dla dobra wspólnot, w których funkcjonują. Wszelkiego rodzaju stowarzyszenia, związki, organizacje sąsiedzkie, fundacje, a nawet spontanicznie powstałe związki, które powołane zostały dla osiągnięcia tylko jednego celu stanowią ważną część współczesnej formy demokracji. Zasada jest jedna, obywatel powinien być zaangażowany w sprawy ogółu, nawet, jeżeli sprawy te oznaczają realizację partykularnych osobistych celów. Jeżeli cała społeczność korzysta z takiego zaangażowania, to cała rodzima demokracja buduje swoją siłę i utrwala podstawy swojego funkcjonowania. W ten sposób to właśnie ludzi mają wpływ na budowanie polityki państwowej.

Demokratyczna Partycypacja Społeczna

Zmiana systemu politycznego w Polsce spowodowała znaczne zmiany społeczne i obyczajowe. Długo można byłoby rozwodzić się nad porównywanie obu systemów politycznych, jednak częścią wspólną zawsze w życiu politycznym i społecznym jest partycypacja obywateli w działaniach mających na względzie dobro społeczne ogółu. Komunizm wypracował bardzo pożyteczne i potrzebne, tak zwane czyny społeczne, dzięki którym powstało wiele inwestycji infrastrukturalnych takich jak szkoły, drogi, mosty, a nawet powszechnie uważano, że zbiór płodów rolnych jest sprawą wszystkich uczestników życia społecznego. Dlatego w PGR – ach młodzież szkolna w czynie społecznym zbierała ziemniaki, albo brała udział w żniwach. W czynach społecznych powstawały szkoły na 1000-lecie Państwa Polskiego, sale gimnastyczne i inne obiekty. Co się stało z tymi pozytywnymi pracami dzisiaj? Demokracja Partycypacyjna jest czymś, co wyróżniać ma nowe podejście do współczesnej demokracji. Inaczej mówiąc, trzeci sektor społeczeństwa obywatelskiego, powinien przejąć taki właśnie stary komunistyczny zwyczaj udziału społecznego w istnieniu różnego rodzaju inwestycji.

Polityka kadrowa w Polsce

Analiza polskiej gospodarki zyskała już sobie bardzo dużo opracowań i refleksji, które wnoszą w dyskurs wiele ciekawych spostrzeżeń, jednak najrzadziej zwraca się uwagę na fakt, że najważniejszą częścią wszystkich analiz merytorycznych jest niezmiennie jednostka ludzka. Nie ma wątpliwości, że wzrost gospodarczy tworzą ludzie, którzy stanowią właściwy kapitał ekonomiczny każdej światowej gospodarki. Zastanawia, więc, w jaki sposób można budować kapitał ekonomiczny kraju, najpierw budując wewnętrzny kapitał jednostki. Najważniejsze są kompetencję kadry pracowniczej, żadna gospodarka nie zbuduje się na leniwej i niewykształconej kadrze. Kompetencje to coś, co w dzisiejszych realiach polityki kadrowej najważniejsze. Właśnie, dlatego powstały poważne działy Human Resource, na których opierają swoje działanie największe korporacje finansowe i firmy zarządzane w sposób nowoczesny. Działy te funkcjonują w oparciu o specjalnie do potrzeb opracowane systemy rekrutacji, szkolenia, a potem motywowanie kadry pracowniczej tak zwany coaching. Szczególną uwagę zwraca się na kompetencje i wiedzę kadry zarządzającej, która w każdej organizacji stanowi trzon koncepcyjny rozwoju przedsiębiorstwa. Zatem mając na względzie dobro i rozwój naszej polskiej gospodarki, powinniśmy dbać o rozwój osobisty i zawodowy, bowiem w każdym wypadku przełoży się to na dochód krajowy brutto.

Prawda ukryta, czy powszechna?

Władza, państwo, prawo, dominacja, panowanie, te słowa, każde z nich odnosi się do najważniejszego tematu w państwie – chodzi o politykę. Choć te pojęcia są nam dobrze znane to okazuje się, że wiedza na ten temat może być udostępniona, albo wręcz przeciwnie całkiem ukryta, przed opinią publiczną. Dlaczego tak jest? Pewne informacje są wręcz nieodzowne do życia obywatelskiego. Musimy wiedzieć jak mamy postępować, dlatego pewne wiadomości są powszechne i widoczne na każdym kroku. Innym powodem występowania wiedzy publicznej, są również, ważne i przede wszystkim chlubne decyzje i działania władz i poszczególnych polityków. Każde z tych dobrych wiadomości muszą być podane w jak największej ilości. Występują jednak prawdy ukryte, które ujawniane są ewentualnie po latach. Przykładem może być chociażby zbrodnia w Katyniu. Te informacje nie były powszechnie znane przez wiele lat. Historia chciała, aby tego rodzaju prawdy zostały ukryte. Tym podobnych sytuacji nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie jest wiele. Dlaczego są ukryte? Są niepoprawne polityczne, mogą wpłynąć na pogorszenie stosunków międzynarodowych, albo działalność polityczną poszczególnych partii, czy polityków. Jednak okazuje się, że chociaż chcemy takie rzeczy wiedzieć i czujemy się pokrzywdzeni ich brakiem, to lepiej by przez jakiś czas były zakryte.

Rozpowszechnianie wiedzy politycznej

Od wielu lat ustrój polityczny rządzący Polską w ogromny sposób wpływa na kreowane w naszej kulturze wzorce postępowania. W końcu demokracja opiera się na władzy ludu, więc pojęcie odpowiedzialności za władzę i patriotyzmu, jest nam wpajane od dziecka. Okazuje się, że polityka coraz większe znaczenia zyskuje również w dziedzinie szkolnictwa. Odpowiedzialne funkcje w państwie są dostępne dla osób wykształconych, nawet zadania, które nie są związane z dzierżeniem władzy państwowej często wymagają konkretnych uwarunkowań prawnych. Właśnie, dlatego coraz większą rolę ma dzisiaj polityka w szkołach. Już od szkoły podstawowej przedstawiane są nam podstawy. W końcu lekcje historii, tak naprawdę mówią o tym, jaki wpływ na ludzi miała działalność władz na przestrzeni dziejów. Gimnazjum dodaje jeszcze jeden, bardzo ważny temat, mianowicie wiedza o społeczeństwie, czyli o tym, co dzieję się dzisiaj w polityce kraju. Jednak najbardziej rozwija się temat polityki w konkretnych kierunkach studiów. Stosunki międzynarodowe, polityki wspólnotowe, czy finanse publiczne, to konkretne nauki rozwijane na studiach i odnoszące się do władz. Osoby, które żyją i rozwijają się dzisiaj muszą mieć odpowiednią wiedzę na temat władz i sposobów prowadzenia polityki. Edukacja państwowa wychodzi nam naprzeciw udostępniając ten konkretny rodzaj wiedzy.

Polityka a wpływ na kulturę

Polityka kraju ma wpływ na każdą dziedzinę naszego życia. Państwo pełniąc funkcję opiekuna społeczeństwa, musi nie tylko interesować się naszym losem, ale także oddziaływać na nasze życie w wielu innych dziedzinach. Pięknie pokazuje to obecność wśród prawa polskiego, kodeksu cywilnego, który obejmuje szereg przepisów, regulujących życie społeczne i konkretne zachowania pomiędzy obywatelami, czy obywatelami i organami władz. Trudno, więc się dziwić, że mimo tego, jak bardzo wadliwy jest system polityczny, każdy z nas dobrze zdaje sobie sprawę, że i tak pełni ważną rolę. Wiemy, że zastąpienie polityki anarchią, na pewno nie byłoby rozsądnym wyjściem. Czy jednak polityka wpływa także na dział kultury i rozrywki? Oczywiście tak. Pokazują to chyba najlepiej krzyżówki. Wymagają one od nas ogromnej wiedzy, właśnie o historii politycznej. Możemy także wspomnieć o filmach. Często fabuła opiera się na wydarzeniach historycznych, tak jak piękny i wszystkim znany film tytułowany Przeminęło z wiatrem. Równie dobrze filmy mogą mówić o samych politykach. Przykładem mogą być prawdziwe hity kinowe ostatnich lat, mianowicie Jak zostać królem? i Żelazna Dama. Poza tym kultura i rozrywka może być ograniczana i porządkowana przez prawo państwowe, czy także promować, lub potępiać pewne decyzje, czy działania władz.